ඉන්න අයටත් ගීය අයටත් ගැලවීමට පහසු නැති ජවිපෙ උප සංස්කෘතිය

 

kumar-bope-til-editපසුගියදා පැවැත්වුණු පුවත්පත් සාකච්ඡාවකදී ජවිපෙ හිටපු නායක සෝමවංශ අමරසිංහ තමන් නායකත්වය දුන් පක්ෂය හඳුන්වා දී තිබුණේ කිසි දිනෙක බලය ගැනීමට ඉඩ නො දිය යුතු පක්ෂ දෙකෙන් එකක් ලෙසයි. ඔහුට අනුව අනෙක් පක්ෂය එක්සත් ජාතික පක්ෂයයි.

පසුගිය දිනෙක ජවිපෙ හිටපු ප්‍රධානියකු වූ කමල් දේශප්‍රිය මන්නවත්ත හෙවත් සෙනෙවි සහෝදරයා අභාවප්‍රාප්ත වූයේ ය. මම ඔහුගේ ආදාහනයට පෙර දින රාත්‍රියේ පැය කීපයක් ඔහුගේ නිවසේ ගත කළෙමි.

එදා එහි පැමිණි පිරිස් අතර ජවිපෙන් බිඳී, පසුව ජාතික නිදහස් පෙරමුණ සමග එක් වී, දැන් එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ පානදුර සංවිධායක වන නන්දන ගුණතිලක, ජවිපෙ ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා හා බිමල් රත්නායක, පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ ක්‍රියාකාරිකයෝ, පෙ.ස.පෙන් කැඩී ගිය අසෝකලාගේ කණ්ඩායම ආදී ජවිපෙ ආශ්‍රිත කණ්ඩායම් රැසක සාමාජිකයෝ සිටිය හ. මේ කිසිවෙක් එකිනෙකා සමග කතා කරන්නේ නැති තරම් වෛරයෙන් පසු වෙති. මළ ගෙදරදී මා සමග කතා බහ කළ කිසිවෙක් විහිළුවට කීවේ සෙනෙවි ජීවතුන් අතර සිටියා නම් ඔහු ද මේ අය අතරින් වැඩි දෙනෙකු සමග කතා නො කරනු ඇති බවයි.

සෙනෙවි යනු 1989 මර්දනයෙන් පසු ජවිපෙ ප්‍රතිසංවිධානය කරන්නට දිවි පරදුවට තබා වැඩ කළ නායකයෙකි. ඔහු ඒ වෙනුවෙන් සිය වෛද්‍ය උපාධිය අත්හැර දැමූ බව බොහෝ දෙනෙක් කියති. වෛද්‍යවරයකු වූවා නම් සෙනෙවිට අත් පත් කර ගත හැකිව තිබුණු ජීවිතයෙන් අංශු මාත්‍රයක්වත් ස්පර්ශ කළ නො හැකිව සෙනෙවි ඉක්මණින් ම සමු ගත්තේ ය. ඔහුට හමු වූ ජීවිතය ගැන ඔහු තෘප්තිමත් වන්නට ඇතැයි මම නො සිතමි.

සෙනෙවි ජවිපෙන් ඉවත් වුණේ බල අරගලයක් නිසා ය. පක්ෂය ප්‍රතිසංවිධානය කරන්නට ඔහු කළ භූමිකාව අවතක්සේරු කරමින් ඔහුට කැපිල්ල දැමූ පිරිස් අතර ඉදිරියෙන් ම සිටියේ සෝමවංශ අමරසිංහ, කුමාර් ගුනරත්නම්, ටිල්වින් සිල්වා වැනි අයයි.

එදා සෙනෙවි සමග විශාල පිරිසක් පක්ෂයෙන් ඉවත් වූ හ. ඉවත් වන්නට ඔන්න මෙන්න කියා සිට නතර වූ අයෙකු වූයේ විමල් වීරවංශයි. පසුව විමල් සමග ජාතික නිදහස් පෙරමුණ බිහි කරන්නට ද සෙනෙවි මුල් වූයේ ය. එයින් ද ඉවත් වූ සෙනෙවි පසුව නන්දන සමග ද දේශපාලනය කරන්නට ගොස් යළි ඔහුගෙන් ද ඉවත් වූයේ ය.

එහෙත්, සෙනෙවි සිය ජීවිතයේ අවසානය දක්වා ම දේශපාලන ක්‍රියාකාරිකයෙක් විය. ඔහුට අනුගාමිකයෝ පිරිසක් සිටිය හ. අපි පසුගිය ජුනි 21දා මතුගම නගරයේදී පුරවැසි වගකීම පිළිබඳ සම්මන්ත්‍රණයක් සංවිධානය කරද්දී සෙනෙවි සිය අනුගාමිකයන් මෙහෙයවමින් එයට උදව් කළේ මරණාසන්නව ලෙඩ ඇඳේ සිටියදී ය.

සම්මන්ත්‍රණය අවසානයේදී වික්ටර් අයිවන්, ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක, චූලානන්ද සමරනායක ඇතුළු පිරිසක් සමග අපි සෙනෙවි බලන්නට ගියෙමු. ඒ මා 1989න් පසු සෙනෙවි මුණගැසුණු මුල් ම අවස්ථාවයි. ජවිපෙන් ඉවත් වූ පසු ජාතිවාදයට විරුද්ධ දේශපාලනයක සිටි මට සෙනෙවි හමු වන්නට අවස්ථාවක් හෝ අවශ්‍යතාවක් නො යෙදිණි.

මෙම සටහන තබන්නේ සෙනෙවි ගැන කතා කිරීමට නොව ජවිපෙ දේශපාලනය ගැන කතා කරන්නට ය. ජවිපෙ යනු හුදු දේශපාලන පක්ෂයක් පමණක් නො වේ. එය ලංකාවේ දේශපාලන උප සංස්කෘතියකි. මෙම උප සංස්කෘතිය හැදෑරීම අතිශය වැදගත් ය. එය නිසි පරිදි සාහිත්‍යයකටවත් අසු වූයේ යයි මම නො සිතමි.

ජවිපෙ උප සංස්කෘතිය තුළ මිනිස් වර්ගයා ඉතා සරළ ලෙස වර්ග කරනු ලැබේ. ඒ වනාහි ලාංකිකයා හා විදේශිකයා, ධනපතියා හා පීඩිතයා ආදී වශයෙනි. ලාංකිකයාගෙන් ද ජවිපෙට ප්‍රමුඛ වන්නේ සිංහලයා ය. ආගමික වශයෙන් නම් බෞද්ධයා ය. ගැහැනු පිරිමි යන වර්ගීකරණයේදී ජවිපෙට ප්‍රමුඛ පිරිමියා ය. ලිංගික සමාජභාවයේදී විෂම ලිංගිකයෝ ය. මේ වනාහි ලංකාවේ සිංහල දේශපාලන පක්ෂ අතර ඉතා සාමාන්‍ය තත්වයන් ය. ජවිපෙ විප්ලවවාදී පක්ෂයක් ය කීවත්, මේ කාරණාවලදී ජවිපෙ වෙනස් වන්නේ නැත.

සුළුතර ප්‍රජාවන් ගැන ජවිපෙට තිබෙන්නේ රොමැන්තික ආකල්පයකි. කාන්තාවක, දෙමළ හෝ මුස්ලිම් ජාතිකයකු, බෞද්ධ නො වන වෙනත් ආගමිකයකු ජවිපෙ සමග එක් වුවහොත්, එම පුද්ගලයාට ජවිපෙ තුළ සුවිශේෂ තැනක් හිමි වේ. ඔහු සාමාන්‍ය ජවිපෙ සාමාජිකයකුට වඩා වෙනස් ලෙස සලකා ජවිපෙ වචනවලින් ම කියන්නේ නම් තොරොම්බල් කිරීමට ලක් වේ.

වෛද්‍ය වැනි උසස් වෘත්තීන්ගේ වෘත්තිකයන් මෙන් ම එම විෂයන් ඉගෙන ගන්නා සිසුන් ද ජවිපෙ තොරොම්බල් කිරීමට ලක් වෙති. සෙනෙවි, උදුල් වැනි වෛද්‍ය උපාධි අත්හැර පැමිණි සිසුන් නලින්ද ජයතිස්ස සේ නායකත්වයට කීකරු ගෝලයන් වූවා නම් ඔවුන්ට ද ඉතා පහසුවෙන් ජාතික මට්ටම දක්වා ඉහළ යාමේ අවස්ථාව ලැබෙනු ඇත. ආනන්ද, නාලන්ද, රාජකීය වැනි පාසල්වලින් පැමිණෙන අයට ද ජවිපෙ තුළ උසස් තැනක් පහසුවෙන් ලබා ගත හැකි ය. භික්ෂු බලවේගය නම් මේ වන විට බොහෝ දුරට ජවිපෙන් හැලී වඩා ජාතිවාදී කොටස් සමග සම්බන්ධ වී තිබේ. කතෝලික පූජකවරුන් වැනි කොටස් දෙස ජවිපෙ සම්ප්‍රදායිකව බලන්නේ කුමන්ත්‍රණකරුවන් පිරිසක් දෙස බලන ආකාරයට ය.

මේ අතරවාරයේ ශාරීරිකව දුෂ්කර කාර්යයන්හි නිරත වන කම්කරුවන් හා ලුම්පන් පීඩිත පංතියට සම්බන්ධ අය ජවිපෙට සම්බන්ධ වුණොත් ඔවුහු ද තොරොම්බල් වෙති. ජවිපෙ සාමාන්‍යෙයන් ව්‍යාප්තව තිබෙන්නේ පහළ මධ්‍යම පංතික සමාජය තීරයෙහි ය. ඒ අතර, නාගරික ඉහළ මධ්‍යම පංතියෙන් කිසිවෙක් ජවිපෙට සම්බන්ධ වුවහොත් ඔවුන්ට පක්ෂය තුළ සුවිශේෂ තැනක් හිමි වේ. 1980 දශකයේදී සුනිලා අබේසේකර වැනි අයට පක්ෂය තුළ සුවිශේෂ තැනක් ලැබුණේ ඒ අනුවයි.

අවසාන විග්‍රහයේදී ජවිපෙට සිටින්නේ තමන්ට පක්ෂ, හිතවත් පිරිස්, ද්‍රෝහීන් හා ජනතාව යන සිව් වැදෑරුම් ගනුදෙනුකරුවන් පිරිසයි. පක්ෂ අය සහෝදරවරු ය. හිතවත් අය වනාහි පක්ෂයට විශ්වාසය තැබිය හැකි කොටසකි. ජනතාව යනු දිනා ගත යුතු, නොමග ගොස් සිටින අහිංසක පිරිසකි. ද්‍රෝහීන් යනු විනාශ කළ යුතු පිරිසකි.

මේ වන විට මේ ද්‍රෝහීන් සංඛ්‍යාව අති විශාල ය. සෝමවංශ අමරසිංහගේ සිට පහළට ජවිපෙ විවේචනය කර ඇති සියලු දෙනා ද්‍රෝහීන්ගේ ප්‍රවර්ගයට අයත් වන අතර සංඛ්‍යාත්මකව ගත්තොත් නම් ජවිපෙට තිබෙන සාමාජිකත්වයේ තරම මෙන් සිය ගුණයක් වත් ද්‍රෝහීහු සිටිති. ඔබට ජවිපෙන් අස් වී ආපසු පැමිණිය හැකි ය. ඕනෑ නම්, එක්සත් ජාතික පක්ෂයේ හෝ ශ්‍රීලනිපයේ පහළ මට්ටමේ ක්‍රියාකාරිකයකු ව සිට වුවත් ආපසු ජවිපෙ සමග එක් වන්නට හැකියාව තිබේ. තමන්ට දැන් ඇත්ත වැටහෙන බව කීවා ම ඇති ය. එහෙත්, ජවිපෙ විවේචනය කර ද්‍රෝහියකු බවට පත් වූවකුට නම් කිසි කලෙක ආපසු ජවිපෙ සමග එක් වන්නට බැරි ය.

ඒ අනුව ගත් කල ලංකාවේ සක්‍රිය ම දේශපාලන බලවේගය ජවිපෙට ද්‍රෝහියෝ ය. නිදසුනක් ලෙස ලංකාවේ සක්‍රිය දේශපාලන ක්‍රියාධරයන් වන වාමාංශිකයන්, මාධ්‍ය සංවිධාන ක්‍රියාකාරිකයන්, වෘත්තීය සමිති නායකයන්, විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන්, සරසවි ඇදුරන් ආදීන් ජවිපෙ විසින් සලකනු ලබන්නේ ද්‍රෝහීන් ලෙසයි.

පසුගිය කාලයේ ජවිපෙ හා උපුල් ශාන්ත සන්නස්ගල අතර පෙම් පලහිලව්වක් තිබිණි. උපුල් අම්මා නවකතාව කොටස් වශයෙන් ලිව්වේ ජවිපෙ ලංකා පත්තරයට ය. අම්මා නවකතාව දොරට වඩවද්දී ප්‍රධාන කථිකයා ලාල් කාන්ත ය. එහෙත්, එහි ඊළඟ කොටස ලියැවෙන්නේ මංගල සමරවීරට සම්බන්ධ සත්හඬට ය. මෑතදී පැවැත්වුණු රූපවාහිනී සාකච්ඡාවකදී උපුල් ජවිපෙ නිමල් පියතිස්සට 1989දී ජවිපෙ විසින් කරන ලද ඝාතන මතක් කර දුන්නේ ය. දැන් ජවිපෙට උපුල් ද්‍රෝහියෙකි.

ජවිපෙ දේශපාලන උපසංස්කෘතියේ ප්‍රධාන අරමුණ වන්නේ තම සාමාජිකයා හා හිතවතා ද්‍රෝහීන්ගෙන් රැක ගැනීමයි. ඒ වෙනුවෙන් ඔවුන්ට නිර්දිෂ්ට ග්‍රන්ථ ලෙස පොත් පත් හා ලංකා පත්තරය නඩත්තු කළ යුතු ය. කමිටු ගොඩනැගිය යුතු ය. සංවිධායකයන් පත් කර කමිටු පවත්වාගෙන යා යුතු ය. පක්ෂය සමග දැඩි බැඳීමක් නඩත්තු කළ යුතු ය.

ඊළඟට මේ පක්ෂ යාන්ත්‍රණය නඩත්තු කර ගැනීම සඳහා පක්ෂ සාමාජිකයන්ගෙන් හා හිතවතුන්ගෙන් අරමුදල් රැස් කළ යුතු ය. එම අරමුදල්වල පාරදෘෂ්‍යභාවය පවත්වාගෙන යාම සඳහා පක්ෂ නායකයන්ට හා ක්‍රියාකාරිකයන්ට කන්‍යා සොහොයුරියන් සේ අල්පේච්ඡ ජීවිත ගත කරන්නට සිදු වී තිබේ. පාරිභෝජනවාදී සමාජ ජීවිතය ගැන විවේචනයක් නැති, විකල්ප ජීවිතයක් ප්‍රවර්ධනය නො කෙරෙන ජවිපෙ උපසංස්කෘතිය තුළ අසහනයේ ගිනිදැල් බුර බුරා දැල්වෙයි. උපුල්ගේ අම්මා නවකතාව දොරට වඩවන දා ලාල් කාන්ත තම පවුල් ජීවිතය ගැන කී දුක්ගැනවිල්ලෙන් නිරූපණය වුණේ මේ අසහනයයි. සෝමවංශ අමරසිංහ යනු මේ අහිමි වූ ජීවිතය ගැන වැළපිල්ලේ ඉහළ ම සංකේතයයි. විමල් වීරවංශ යනු ජවිපෙ සමාජවාදය හැර දමා ධනේශ්වර පාරිභෝජනවාදය කෑදර ලෙස වැළඳ ගත් පැළැන්තියේ සංකේතයයි.

ජවිපෙ සමාජවාදී කතිකාව යනු පරමාදර්ශී කොමියුනිස්ට් සමාජයක් පිළිබඳ විඥානවාදී දෘෂ්ටිවාදයකි. ඔවුන්ගේ සමාජවාදය යනු බලය අල්ලා ගැනීමෙන් පසු නිර්මානය වන්නකි. බලය අල්ලා ගැනීමෙන් පසු ද බොහෝ විට සිදු වනු ඇත්තේ මේ දේවල් ම ජවිපෙ පාලනය තුළ සිදු වීමයි. ස්ටැලින්වාදී සෝවියට් සමූහාණ්ඩුව මේ සඳහා කදිම නිදසුනකි. එහි ගොඩනැගෙමින් තිබුණු සමාජවාදී රාජ්‍යයේ දියුණු ම අවස්ථාව දැන් චීනයේ දැකිය හැකි ය. එය තවත් රාජ්‍ය ධනවාදයක් මිස අන් කිසිවක් නො වේ.

ජවිපෙ උපසංස්කෘතිය තුළ සමාජවාදී විකල්ප ජීවිතයක් ගැන කතිකාවක් නැත. ජවිපෙ පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා නිදසුනකට ගන්න. ඔහු කරන දෙයත්, සෙසු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීන් කරන දේත් අතර වෙනස සුළු ය. ජවිපෙ මන්ත්‍රීවරයා සිය කාර්යය සම්බන්ධයෙන් වෘත්තිකයෙකි. ඔහු දූෂණයේ නො යෙදෙයි. එසේ නො වන වෙනත් මන්ත්‍රීවරු ද සිටිති. ජවිපෙ මන්ත්‍රීවරයාගේ එක ම වෙනස වන්නේ ඔහු දිළිඳුකම තොරොම්බල් කරන්නකු වීම පමණයි. දැන් දැන් උගත්කම තොරොම්බල් කිරීමත් දකින්නට ලැබේ.

මෙම සටහන තැබුවේ ජවිපෙ ගැන ද්වේෂයකින් යයි වරදවා වටහා නො ගත යුතු ය. ජවිපෙට මෙවර මහ මැතිවරණයේදී වැඩි ආසන සංඛ්‍යාවක් දිනා ගන්නට අවස්ථාව තිබේ. ජවිපෙ 2004 මහමැතිවරණයේදී ආසන 40ක් දිනා ගත්තේ ය. ලංකාවේ ජනතාව ජවිපෙ ගැන උපරිම විශ්වාසය තබමින් සියලු මන්ත්‍රීවරුන් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ වැඩි ම මනාපයෙන් පත් කරන්නට වග බලා ගත් හ. එදි පත් වූ මන්ත්‍රීවරුන් 39 අතරින් අනුර කුමාර දිසානායක, නිහාල් ගලප්පත්ති, සුනිල් හඳුන්නෙත්ති, විජිත හේරත්, රාමලිංගම් චන්ද්‍රසේකරන්, නාමල් කරුණාරත්න, ජිනදාස කිතුලගොඩ, ලාල් කාන්ත, විජිත රණවීර, ගාමිනී රත්නායක, වසන්ත සමරසිංහ, සමන්ත විද්‍යාරත්න වැනි මන්ත්‍රීන් පිරිසක් හැර තුනෙන් දෙකක් පමණ අද වන විට ජවිපෙ නැත.

ඉදිරි මහමැතිවරණයේදී ජවිපෙට ඡන්දය දෙන ජනතාව නැවතත් බලාපොරෛාත්තු සුන් වන තත්වයට පත් නො කිරීම ජවිපෙ සතුව තිබෙන බරපතල වගකීමකි. එහෙත්, එ් සඳහා ජවිපෙ තුළ දැවැන්ත පරිවර්තනයක් සිදු විය යුතුව තිබේ. මූලිකව ම ජවිපෙ උපසංස්කෘතිය කෙරෙහි පක්ෂයේ අවධානය යොමු විය යුතු ය. දැනට පවතින බැහැර කරනසුළු පක්ෂ සංස්කෘතිය වෙනුවට දේශපාලන ක්‍රියාධරයන් අන්තර්ග්‍රහණය කර ගත හැකි පක්ෂ සංස්කෘතියක් වෙත ජවිපෙ යොමු විය යුතු ය. ජවිපෙ වඩා විවෘත දේශපාලන පක්ෂයක් බවට පත් විය යුතු ය. වාම දේශපාලන සංවාදයට මුහුණ දිය යුතු ය. ආචීර්ණ කල්පිත අයෝමය විනය පිළිබඳ මිථ්‍යාව වෙනුවට ලිබරල් වාම වටිනාකම් අවශෝෂණය කර ගත් අදට ගැලපෙන පක්ෂයක් බවට පත් විය යුතු ය. නැතිනම් ජවිපෙට කිසි කලෙක ඉදිරියට යන්නට ලැබෙන්නේ නැත. ටිකක් වර්ධනය වන විට පලුවක් ගැලවී යාම හා එතැන් සිට තුවාල සුව කර ගන්නට ලෙව කෑම හැර වෙනත් කැපී පෙනෙන සමාජ මැදිහත්වීමක් කරන්නට ජවිපෙට බැරි වනු ඇත.

 

මෙකී ලිපිය ජවිපෙ මුලික කරගත් ලිපියක් වුවත් නැවත නැවත ඉගෙනගන්නා,නිවැරදි වන වමේ දේශපාලනය කරන බොහෝ දෙනෙක්ට ගැනීමට යමක් තිබේයැයි හැගෙන  නිසා අප ද මෙසේ පල කරන්නෙමු.

ස්තුතියි w.3 lanka

 

 

විශේෂාංග පුවත්

මෙවේලව ඒවෙලාව නෙවෙයි - මේ මොහොතේ වමේ කා…

මෙවේලව ඒවෙලාව නෙවෙයි -  මේ මොහොතේ වමේ කාර්යබාරය හිතන එකයි.

අද "17 ට පෙර"(2015-07-22) දේශපාලන වැඩසටහනට විවර අප ආරාධනා කළේ "දශක දෙකකට වැඩිකලක් වමේ දේශපාලනය තුළ නියැලෙමින්  සිටි ප්‍රථම වතාවට  පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයට ලියුම් කවරය  ලකුණින් තරඟ වදින ශ්‍රී ලංකා පෙරටුගාමී... Read more

යහපාලන නියමුවන්ගේ කලකිරීම හා අඳ්‍රෝනා

යහපාලන නියමුවන්ගේ කලකිරීම හා අඳ්‍රෝනා

  මහින්ද ගෙදරයවා, යහපාලනය, ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදය ස්ථාපිත කිරීම දූෂණ, වංචා පිටුදැකීම හා හොරු ඇල්ලීම නීතියේ ආධිපත්‍ය පිහිටුවීම වැනි නහුතයක් කතන්දර කියාගෙන පෙරට පැමිණී විවිධ පක්ෂ පුද්ගලයන් සහ බලවේග අන්තිමට සතුටුවූයේ මොනා නැතත්... Read more

ජනවාරි 8න් පස්සේ වෙනස් නොවුදේ 17න් පස්සේ…

ජනවාරි 8න් පස්සේ වෙනස් නොවුදේ 17න් පස්සේ වෙනස්වේවිද

අද දින මරදාන CSR ශාලාවේදී පැවති මාධ්‍ය සාකච්ඡුාවකදී පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ ප‍්‍රචාරක ලේකම් පුබුදු ජාගොඩ මහතා මෙසේ අදහස් දක්වන ලදි. මේ අවස්ථාවට පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ ප‍්‍රධාන ලේකම් සේනාධීර ගුණතිලක, දේශපාලන මණ්ඩල... Read more

Prev Next